De schrijfster maakt verschillende ontwikkelingsstadia door tijdens haar voettocht. Vooral interessant is haar laatste tocht, waarin zij samen met hond en kinderwagen de verloren kilometers in de USA inhaalt. Ffyona beschrijft tijdens deze tocht diepgaandere inzichten die getuigen van een onafhankelijke autonome geest; opgewekt door al die enorme fysieke inspanningen. De inzichten in deze laatste tocht zijn heel anders dan haar beschrijvingen van eerdere tochten, waarin ze veel meer strijd heeft met zichzelf en haar omgeving. Ze komt werkelijk tot inkeer. Ik ben heel benieuwd wat de schrijfster nu doet en hoe ze nu leeft. Minstens zo interessant als haar verleden is het gegeven verder te moeten als je al zoveel uit het leven gehaald hebt. Ze zou een boek over het heden moeten schrijven! Het is jammer dat ze in de media destijds negatief is afgeschilderd. Iemand die zo'n fysieke prestatie heeft geleverd verdient dit toch nooit! Ze kan wat mij betreft in het Guiness Book, ondanks de later ingelopen kilometers. Deze vrouw verdient een standbeeld!